Reč je potopljenom arheološkom gradu koji je očarao arheologe. Prvi koji ga je otkrio bio je Fokionos Negris 1904., a istakao ga je profesor Fleming 1967.
Antički grad datira iz bronzane epohe (2 800 g,p. H) u doba Minojske civilizacije, a potopljen je na dubini od 4 m ispod nivoa mora u Pavlopetri, u Lakoniji na Elafonisosu. Stara naseobina je očuvana i u odličnom je stanju, jer je voda zaštitila ovaj spomenik od vremena, i intervencije ljudi.
Reč je o gradu pod morem sa zgradama, trgovima, ulicama i spomenicima. Dno je pokriveno mnoštvom razbacanih amfora. Na istom prostoru otkrivena je velika građevina, dužine 35 m, koja je verovatno bila mesto boravka političkog rukovodstva grada.
Na čitavoj površini grada, mogu se videti velike keramičke amfore, spomenici, alat i predmeti za svakodnevnu upotrebu.
Naučnici veruju da je grad potonuo nakon zemljotresa jačine 8 stepeni Rihterove skale, oko 1000. godine p.H., dok drugi naučnici smatraju da je grad potonuo 375. godine posle Hrista.
Postoje i druge teorije na osnovu kojih je postepeno došlo do porasta nivoa mora, ili je došlo do povlačenja tla i potapanja zbog cunamija.
Lepa vest je da je nedavno odobren plan kojim se omogućava podvodna poseta gradu za ronioce i plivače iznad potopljenog naselja Pavlopetri.
Inovativnost ovog plana Arheoloških službi je da povezuje arheološki lokalitet sa zaštitom značajnog vodenog prostora koji je u okviru arheološkog lokaliteta, a omogućava jedinsvenu eko – arheološku posetu.
Dakle, reč je o isticanju važnog arheološkog prostora i retkog vodenog rezervata, ali i projekciji šireg prostora Via (Neapoli), kao mesta za ekoarheološke posete i alternativni turizam.